Muzeum Farmacji

Muzeum Farmacji
Kurzy Targ 4, 50-103 Wrocław

Muzeum Farmacji jest poświęcone historii nauki i rozwojowi wiedzy z zakresu zdrowia i leczenia: od prezentowanej w piwnicy pracowni alchemicznej przez wnętrze renesansowej apteki na parterze, wystawę poświęconą lekowi naturalnemu i dawnym narzędziom do produkcji środków leczniczych, po ekspozycję na drugim piętrze, przedstawiającą analityczną aparaturę pomiarową oraz leki syntetyczne i półsyntetyczne.

Muzeum Farmacji we Wrocławiu jest placówką naukowo-oświatową podlegającą pod Wydział Farmaceutyczny z oddz. Analityki Medycznej Uniwersytetu Medycznego  im. Piastów Śląskich. Muzeum działa w oparciu o Zarządzenie Rektora Uniwersytetu Medycznego z dnia 16 października 2011 r. dotyczące powołania Muzeum jako jednostki organizacyjnej Wydziału Farmaceutycznego.

Powierzchnia wystawiennicza mierzy ok.600 m², na której zaprezentowano 2300 eksponatów.

W 1991 r. Akademia Medyczna we Wrocławiu została właścicielem kamienicy przy ulicy Kurzy Targ 4 we Wrocławiu. Kamienica pochodzi z II poł. XIII w. i utrzymana jest w stylu renesansowo-klasycystycznym. Od XIII w. po lata 50. XX w. funkcjonowała w niej apteka.

Modernizacja i renowacja budynku trwała przez 15 lat. Od 2009 r. zaczęto ubiegać się o dofinansowanie projektu pt. ,,Dom Śląskiego Aptekarza” ze środków Unii Europejskiej, dzięki czemu w 2010 r.  udało się uzyskać fundusze w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego na lata 2007-2013, co pozwoliło ukończyć inwestycję. Jesienią 2011 r. odbyło się uroczyste otwarcie Muzeum Farmacji we Wrocławiu.

W muzeum pracuje czterech pracowników pod kierownictwem mgr Andrzeja Syroki.

Wstęp wolny.

Muzeum Politechniki Wrocławskiej

Muzeum Politechniki Wrocławskiej
Norwida 7, 52-007 Wrocław

Uczelniane muzeum zostało powołane do gromadzenia zbiorów ilustrujących dorobek kulturowy, naukowy i edukacyjny Politechniki Wrocławskiej oraz prowadzenia działalności badawczej i dydaktycznej.W podobnym zakresie tematycznym kształtuje się zasób Muzeum Politechniki Wrocławskiej. Zbiory tworzy kolekcja urządzeń technicznych wykorzystywanych niegdyś w dydaktycznej i naukowo-badawczej sferze działalności uczelni oraz historyczna dokumentacja ilustrująca dzieje Politechniki Wrocławskiej, lwowskich szkół akademickich, a także niemieckiej Technische Hochschule Breslau.

Ramy merytoryczne muzeum wyznacza specyfika dziejów Politechniki Wrocławskiej, a także historyczne powiązania uczelni z działającą we Wrocławiu w latach 1910–1945 niemiecką Technische Hochschule oraz funkcjonującą do 1939 roku Politechniką Lwowską.

Podejmowane przez pracowników muzeum badania koncentrują się zatem na następującej problematyce:

  • dzieje Technische Hochschule Breslau i jej architektura oraz materialne wartości przekazane Politechnice Wrocławskiej przez niemiecką uczelnię,
  • recepcja tradycji naukowej lwowskich uczelni technicznych (1844–1945), zwłaszcza Politechniki Lwowskiej, we wrocławskim ośrodku akademickim,
  • początki funkcjonowania Politechniki Wrocławskiej i jej rozwój organizacyjny od 1945 roku.

Powstała w 2005 r. instytucja zdążyła już zgromadzić dwa tysiące eksponatów związanych z techniką, wśród których dominuje wycofana z użytku aparatura techniczna. To jednak zaledwie połowa tego typu zbioru – drugie tyle to obiekty, które są uszkodzone albo niekompletne, co nie znaczy, że bezwartościowe. Choć nie nadają się np. na wystawę, pozostają cennym źródłem informacji. Innego typu muzealiami – również kolekcjonowanymi w politechnicznej placówce muzealnej – są dokumenty, fotografie, filmy oraz różnorodne materialne pamiątki, jak np. medale, odznaki, elementy ubioru.

Muzeum Przyrodnicze

Muzeum Przyrodnicze
Sienkiewicza 21, 53-335 Wrocław

Muzeum Przyrodnicze jest częścią Uniwersytetu Wrocławskiego, najstarszą tego typu instytucją w Polsce i drugą (po Muzeum i Instytucie Zoologii PAN) co do wielkości krajową kolekcją obiektów przyrodniczych. Korzenie kolekcji wrocławskiego Muzeum Przyrodniczego sięgają początków XIX w. Obecne zbiory, liczące ok. 3 miliony obiektów zoologicznych i botanicznych (z których tylko niewielka część udostępniona jest na wystawach) stanowią cenny materiał badawczy wykorzystywany przez międzynarodowe środowisko naukowe i materiał edukacyjny dla studentów, uczniów szkół i wszystkich zainteresowanych osób. Muzeum opiekuje się unikatowymi kolekcjami, min. liczącym kilka tysięcy obiektów zbiorem typów opisowych (okazów stanowiących „wzorce” gatunków), kolekcjami ptaków i motyli egzotycznych, chrząszczy Nowej Kaledonii czy bogatą kolekcją ślimaków nagich. Chlubą Muzeum są też unikatowe okazy wystawowe, min. jedyny w Polsce niemal kompletny szkielet płetwala błękitnego czy jelenia olbrzymiego, a także wypchane osobniki gatunków całkowicie wymarłych, min. wilka workowatego, alki olbrzymiej czy gołębia wędrownego.

Muzeum Przyrodnicze powstało w 1814 roku z inicjatywy prof. Johanna Ludwiga Christiana Gravenhorsta poprzez połączenie trzech istniejących dotychczas kolekcji przyrodniczych oraz darów od osób indywidualnych; do specjalnie zbudowanego na potrzeby magazynowe i wystawiennicze budynku przy ul. Sienkiewicza 21, w którym mieści się do dziś, Muzeum przeniosło się w 1904. W trakcie II wojny światowej budynek został poważnie uszkodzony; dewastacji uległa też większość zbiorów i dokumentacji. Odbudowa i reorganizacja instytucji Muzeum była w największej mierze zasługą dwóch dyrektorów: prof. Kazimierza Sembrata i prof. Władysława Rydzewskiego, którego imię Muzeum nosi obecnie. W 2004 roku Muzeum powiększyło się o budynek Herbarium (nieodstępny dla zwiedzających) zaprojektowany przez znanego postmodernistycznego architekta Wojciecha Jarząbka; znajdują się tam zbiory roślinne (tzw. zielnik), grzyby i kolekcja owadów.

Zadaniem Muzeum jest nie tylko gromadzenie i opisywanie zbiorów, ale także wykonywaniem pracy naukowej, zarówno na kolekcji, jak i poza nią; pracownicy Muzeum zajmują się nie tylko konserwacją i katalogowaniem okazów, ale także prowadzeniem badań naukowych, obserwacji terenowych i eksperymentów laboratoryjnych. Muzeum również bierze udział w dydaktyce akademickiej prowadzonej na Wydziale Nauk Biologicznych Uniwersytetu Wrocławskiego, a ponadto, w szerokim zakresie uczestniczy w edukacji społecznej, czemu służą wystawy tematyczne (np. „Owady i człowiek”, „Układ kostny kręgowców” etc.) czy popularnonaukowe wykłady i lekcje muzealne dla młodzieży szkolnej i seniorów.

Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego

Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego
plac Uniwersytecki 1, 50-001 Wrocław

Muzeum ma profil historyczny, a jego zbiory w przeważającej mierze są poświęcone szeroko pojętym dziejom uczelni – począwszy od XV wieku do chwili obecnej. Muzeum mieści się w głównym budynku uniwersyteckim, barokowym gmachu projektu Krzysztofa Tauscha, usytuowanym nad brzegiem Odry. Jego sylwetka architektoniczna, wzbogacona wspaniałym wystrojem rzeźbiarskim i malarskim, zaliczana jest do najcenniejszych zabytków barokowych w Polsce i w Europie Środkowo-Wschodniej.

Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego powołane zostało do życia w dniu 6 sierpnia 1992 roku, w wyniku przekształcenia Oddziału Zbiorów Muzealnych Archiwum Uniwersytetu Wrocławskiego w samodzielną jednostkę ogólnouczelnianą. 13 maja 2005 r. został utworzony Oddział Muzeum UWr Dom Archeologa w campusie przy ul. Koszarowa 3 (budynek nr 8) gdzie prezentowane są wystawy czasowe związane z badaniami archeologicznymi.

W skład Muzeum wchodzą następujące zabytkowe sale:

  • Aula Leopoldyńska – największa i najbardziej reprezentacyjna sala gmachu głównego – to jedyne w Polsce, tak dobrze zachowane świeckie wnętrze barokowe z pełnym wystrojem, na który składa się iluzjonistyczne malarstwo ścienne Krzysztofa Handkego z Ołomuńca oraz dekoracja i wyposażenie rzeźbiarskie autorstwa Franciszka Mangoldta z Moraw i włoskiego mistrza Ignatiusa Provisore.
  • Oratorium Marianum z równie bogatym, jak Aula barokowym wystrojem i wyposażeniem, powstało jako kaplica zakonna w latach 1728-1741. Po sekularyzacji zakonu jezuitów i powołaniu Uniwersytetu w 1811 roku wnętrze przekształcono w koncertową Salę Muzyczną.
  • Wieża Matematyczna z tarasem widokowym na wysokości 42 m. to dawne, urządzone w 1791 roku przez jezuitę, profesora Uniwersytetu L.A. Jungnitza Obserwatorium Astronomiczne z pierwszym przyrządem – wytyczoną na posadzce pomieszczenia Wieży linią południkową. Jest to jedyny tego typu instrument w Polsce.

Oraz trzy sale ekspozycyjne:

  • Sala im. Romana Longchampsa
  • Sala im. Stefana Banacha
  • Sala Pod Filarem